Ingat tak, waktu kita kecil, semua yang parents kita cakap, kita akan percaya.
"Ha, telan lah biji anggur tu. Nanti tumbuh pokok dalam perut karang..."
"Tu lah tak makan sayur, kan tak boleh jadi Popeye."
"Nak beli teddy bear? Nanti... malam-malam, dia hidup tau!"
Dan, kita akan percaya. Sebab, kita tahu, walau apa pun yang parents kita cakap, mereka tak akan tipu. Tapi, kenapa sekarang, kita tak dengar cakap mereka?
"Awak belajar elok-elok dulu. Pasal relationship ni fikir kemudian."
"Drive carefully. Jangan laju sangat. Kalau mengantuk, tukar driver."
"Lock both doors. Katup lampu, kipas, semua suis sekali."
Memang, apa yang parents kita cakap tu, kalau ikut logik, kita semua dah tahu. Tapi, mereka tetap ingatkan kita. Constantly. Lepastu, respon kita,
"Tahu lah. Kita kan dah besar."
Pernah tak sekali tu, awak terlupa nak tutup suis. Lepastu kena marah dengan parents. Lepastu awak kata,
"Dah Ummi tak remind!"
Dah tu setiap kali mak awak remind awak kata awak dah tahu.
Kita, mungkin dah besar. Dah boleh berfikir secara rasional. Dah boleh berfikir secara kritis. Dah boleh buat apa yang kita nak. Dah boleh keluar jalan-jalan tanpa guardian.
Tapi kita lupa. Besar mana pun kita, parents kita tetap akan anggap kita macam mereka punya little princess 15 tahun dulu.
Tapi kita lupa. Pengorbanan mereka yang saaaaangat banyak, bentuk kita sampai kita jadi macamni harini. Terharu tak?
Tapi kita lupa. Setiap bebelan, leteran, nasihat yang diorang bagi, semua boleh diaplikasikan dalam hidup.
Apa kita ingat kita boleh hidup tanpa mereka?
Konon dah besar. Ada masalah refer dekat parents juga.
Ini reminder, untuk awak, dan juga untuk saya :)
No comments:
Post a Comment